3de plaats @ HUT te Hargen

3de plaats @ HUT te Hargen Image

3de plaats @ HUT te Hargen

Afgelopen weekend heeft Diabolic Heaven het beach seizoen ingezet in Hargen (Nederland).

 

HUT, Hargen Ultimate Tournament, is de officieuze Nederlandse beach competitie, maar enkele ‘buitenlandse’ ploegen mogen deelnemen om het speelschema te vervolledigen.

Diabolic Heaven stipt dit tornooi al jaren aan omdat het de ideale opener van het beach-seizoen is: Moeilijke weersomstandigheden, los zand en deftige tegenstand.

Ondanks dat Diabolic Heaven vorig jaar de eindoverwinning mee naar huis mocht nemen – het moet gezegd: de sterkste Nederlandse teams waren toen afwezig vanwege het WK te Praag – was de doelstelling dit jaar eerder top 5. Op voorhand leek me dit eerder optimistisch dan realistisch, mede door het wegvallen van enkele sleutelspelers (blessures, examens,…).

Vrijdagavond vertrok al een deel van het team richting Hargen aan zee om er in ware ‘veteran’-stijl het tornooi in te zetten met lasagna-pasta en oorlogsherinneringen. Om enigszins fris aan het tornooi te kunnen starten werd al vroeg het wol opgezocht.

Gewekt door het zachte getjilp van de lokale vogelpopulatie kon voor ons de dag al niet meer stuk. Gesterkt door een stevig ontbijt, brought to us by Sigi, en aangevuld met de rest van het team, dat toen al meer dan 3u in de wagen had gezeten, waren we klaar om erin te vliegen. Na een moeizame start tegen DDT (Disc Devils Twente) , 5-4 winst, kwam onze motor tegen de buren van Helchteren stilaan op gang, 9-4 winst. Een onvolledig Chronical Diziness kreeg in onze derde match dan ook de volle laag, 9-2. Als afsluiter kregen we uiteindelijk nog Duck à la Mer (De zee-eendjes) voorgeschoteld: 11 – 0, dat smaakte! Onverwacht, maar zeker niet onverdiend, waren we door onze eerste dag gewalst. 1ste van de poule, dus geen recovery game voor ons en op tijd terug voor een koud (?) doucheke en het aanschuiven bij de BBQ, 2 stukken brood en 2 stukken meloen! Naar aloude traditie trokken we na de BBQ nog even de duinen in om er nog wat aan onze conditie te werken met enkele leuke spelletjes en te genieten van de ondergaande zon, om dan nog even stevig door te zakken in de Ben-tent met een zoetje en een zoutje.

Na een gedeeltelijk – om 3u moesten enkele ‘Drama Queens’ per sé de hele camping bij elkaar schreeuwen omdat ze een stok van hun voortent niet meer terugvonden – geslaagde nachtrust – zalig zo’n luchtmatras als je een matje gewoon bent -, werden we opnieuw gewekt met het geluid van tjilpende vogeltjes…iedereen meteen weer goed gezind! Zalig toch, zo van die meeuwen…OK, Focus nu! Kwartfinale spelen. Tegen TUCT. What the F*ck? Yes, TUCT of The Ultimate Challenge Team. Een mix van ervaren spelers, met talentvolle jeugd. Opletten geblazen dus. . Hiervan zal onze top 5 plaats afhangen. Sigi leidt de opwarming. Rustig, geen blessure oplopen nu, maar uitgebreid. We zijn er klaar voor. En dat hebben de mannen van TUCT geweten. Na wat aftasten, vinden we al gauw de break. En nog één. Hup, we zijn vertrokken. 2 point lead, 3 point lead. Het gaat ons lukken. Opgelucht adem halen. Taak volbracht: 9-5. Onze tegenstander spreekt van een pandoering. Misschien? Maar we hebben er hard voor moeten werken, dat wel. Alright, top 5 is binnen. Even die doelstellingen bijschaven. Top 2? Nee, daar heb je ze weer, de ervaren rotten van Zocolli Misti. En ze staan scherp hoor. Fysiek kunnen we ze pakken…niet? Technisch zijn ze echt wel goed! De twijfel slaat toe, en met bevende knietjes zien we al snel de eerste upwind hucks voorbij vliegen. Ze staan scherp! 0-3 in no time. Nog meer twijfel in het team. 1 drop, 2, 3, 4 drops (neen, niet het nederlandse snoepgoed), een slechte pas hier, en foute marking daar. We zijn even het noorden kwijt. 1-7, het kalf is verdronken! We komen nog even terug in de wedstrijd, maar verder dan 3-11 komen we niet. Time over… 3de plaats dan maar? Kop op gasten! Blue something. Ahja, daar hebben we het altijd moeilijk mee, niet? Juist… Maar we gaan ervoor. Even die teleurstelling van de halve finale aan de kant zetten en daar gaan we weer. Yes, we vinden ons ritme terug. 1-2-tje, tik, tik, tik… door die zone-D uit. Opluchting, we kunnen het nog. Zoccoli heeft ons niet helemaal gekraakt. Blue Something zet een tandje bij en komt nog even terug in de wedstrijd. Maar DH pakt de overwinning en de derde plaats.

Nog snel even douchen en dan huiswaarts, of toch niet? Gesloten kleedkamers? Jammer…je zou denken dat in de 10 euro extra campingkosten toch een goei doucheke voor de lange terugrit verrekend zit. Niet dus? – Jongens van Crunch, kunnen jullie dit volgend jaar op de todo zetten aub? Vol zand de auto in dan maar. Onderweg nog even stoppen @ Burger King, nog zo’n aloude traditie, en met een zalig tornooi op zak, terug naar de realiteit. Ik ben blij dat ik in dit team mag spelen.

Author | admin Comments | 0 Date | July 4, 2011

categories & tags